Ware poëzie

Poëzie is voor mij de meest fascinerende vorm van tekstschrijven. Ik mag het graag lezen, zonder te pretenderen dat ik de inhoud doorgrond. Gewoon lezen en open staan voor het gevoel dat de woorden oproepen. Op dezelfde manier waarop ik luister naar een lied in een mij onbekende taal. Meedeinen met het ritme, de klanken proeven en het gevoel laten bepalen of je het mooi vindt of niet.

Poëzie is wat het is

Het uitgangspunt klopt misschien niet: poëzie is geen tekstschrijven. Gaat het bij tekstschrijven om het vertelde, een weergave van de gebeurtenissen, poëzie is de gebeurtenis. Voor mij is poëzie het gevoel dat het oproept – doet een gedicht mij niets, dan is het in ieder geval niet mijn poëzie. Maar misschien wel die van een ander.

Gedichten redigeren

Hoe zou je als redacteur een gedicht redigeren? Ik kan er van alles bij bedenken, maar het lijkt me voor mij niet weggelegd. Mijn beperkingen kennende, het verhaal van de schoenmaker en de leest, richt ik me liever op het ‘echte’ tekstschrijven. Maar gelukkig komt er soms een al dan niet geredigeerd gedicht voorbij waar ik erg blij van word:

Wil het ooit weer iets worden

Niets bleef over van het oude
buiten, van tuinen, van gras
waar ooit iets gebeurd moet zijn.

Wil het ooit weer iets worden
dan zal ik het zo moeten opschrijven
dat ik niet meer hoef
te zoeken, maar kan huilen

Rutger Kopland

Reageren? Mail of twitter

Comments are closed.