Veel bereik met weinig woorden

Zomaar een bericht uit de krant van deze week: ’Baby’s communiceren vanaf hun geboorte tot de leeftijd van drie maanden met vijf specifieke geluiden: honger, moe, boertje, buikkramp en ongemak.’

Wat een overzichtelijke communicatie. Met vijf tekens ben je klaar en kun je de belangrijkste boodschappen overbrengen. Kom daar onder volwassenen maar eens om. Wij hebben al snel een heel arsenaal aan woorden en gebaren nodig om ons uit te drukken.

Ongemak dwingt tot handelen

Wat wel opvalt is dat er geen positieve emotie bij staat. Honger, maar geen verzadiging. Moe, maar niet verkwikt. Ongemak en geen geluk. Zou het echt in de genen zitten dat de mensheid vooral het negatieve ziet? Een genetische aanleg om te zien wat ontbreekt, wat er mis gaat. Toegegeven, positieve boodschappen vragen meestal niet om actie – of het moet de bestendiging van het gevoel zijn. Negatieve emoties vragen om ingrijpen. Je wilt geen honger hebben, moe zijn of last hebben van ander ongemak. Je wilt je gehoord weten in je ongemak, om je omgeving tot handelen te dwingen. Zo zal de evolutie het met de weerloze baby’s bedoelen.

Drukke hobby

Hoewel klagen voor sommigen een uit de klauwen gegroeide hobby lijkt, zijn volwassen geen weerloze baby’s. Vooruit, een voorstel om voortaan met vijf specifieke boodschappen te communiceren: druk (met werken), druk (met kiezen), druk (met plezier maken), druk (met tijd verdelen) en druk (met nadenken). Hiermee moet het lukken.Reageren? Mail of twitter

Comments are closed.