Korte teksten, of juist niet?


 

Veelschrijverij

Schrijf je ook zo veel? Via chat, twitter, WhatsApp, e-mail schrijf je waarschijnlijk meer tekst dan ooit. Dan pas je binnen het plaatje, want nog nooit schreven zo veel mensen zo veel tekst als anno 2013. Ben je niet overtuigd, stap dan op een willekeurig moment in het openbaar vervoer en het bewijs is geleverd. Tweede bewering: teksten worden steeds korter. Het bewijs is op dezelfde manier te verkrijgen.

Hoe korter hoe beter

En, schrijf je ook kort? Mensen houden van korte teksten. Kort je bericht met de helft in, dan oogst je waardering. Dat geldt ook voor zinnen, die zijn in de loop van de tijd eveneens korter geworden. Geen lange inleidingen meer, maar direct ter zake komen. Ervan uitgaande dat mensen maar kort hun aandacht ergens bij kunnen (of: willen) houden, is dat wel zo handig. Je weet maar nooit of ze ook de rest van je bericht lezen. Hoewel lezen? Je leest je berichten niet, je scant ze. Met één blik bestempel je de inhoud voor gezien en ‘klik’.

Feedback gevraagd

Maar al lijkt digitale communicatie efficiënt en snel, er kleeft minstens één nadeel aan: het gebrek aan feedback. Feedback, zoals de instemmende of vragende blik, het gehum van de gesprekspartner. Juist omdat je niet leest maar scant, kun je informatie missen. En ook in de kortheid schuilt venijn. Incomplete zinnen, ontbreken van kop en staart, snel verzonden – wie raakt nooit geïrriteerd door e-mails van collega’s? Om te zwijgen van conflicten die ontstaan door misbegrepen inhoud en toon.

Live is (soms) beter

Live communicatie gaat daarom uiteindelijk vaak sneller. Boodschap: pak eens de telefoon als je de boosheid voelt opwellen na een kort-door-de-bochtbericht van een collega. Je humt en o ja’t eens wat en kunt samen verder door één deur.

Reageren? Mail of twitter

Leave a Comment