Kerstkaartenmoeheid


 

Moe van kerstkaarten?

Dat is het onderwerp van een artikel in de laatste Onze Taal. Aan mij wel besteed, dit onderwerp. De drukte bij PostNL lijkt er in december misschien niet minder om, toch worden er jaarlijks steeds minder kaarten via de post verstuurd. Ik ben al jaren moe van kerstkaarten: ik stuur ze niet meer en wat ik ontvang verdwijnt na luttele dagen in de papierbak.

Obligate wensen

Ik hoor tot die groep die meer onzin dan zin ziet in obligate wensen. Alle goede bedoelingen en originele invullingen ten spijt. Handgeschreven en/of eigengemaakt, creatief in de categorie ‘het-mag-wat-kosten-kaart. Echt, hoe mooi ook – de papierbak lonkt altijd.

Niet terugblikken, niet vooruitzien

Tegenargumenten genoeg. Een mooi moment, einde van het jaar, een moment van terugblikken en vooruitzien. Een moment van klantenbinding. Ik weet niet hoe het andere ondernemers vergaat, maar ik heb nog nooit een extra opdracht gekregen vanwege die eindejaarsgroet. Bovendien is al dat terugblikken en vooruitzien niet (meer) van deze tijd. Deze tijd is van aandacht voor het hier en nu, bewustzijn in het heden, voelen wat je nu voelt.

Wat je zegt, ben je zelf

De laatste jaren dat ik kaarten schreef, stond daar steevast een hoogstpersoonlijke wens is, zelfbedacht,handgeschreven. Mijn les: je wenst de anderen toe wat je zelf nodig hebt. Feitelijk een mooie vorm van relatiebeheer (zowel privé als zakelijk). Tegenwoordig houd ik het bij een zelfbedachte en door mijzelf uitgesproken wens. Dit jaar wens ik mijn naasten, vrienden en wijdere omgeving een ontspannen eindejaarsperiode.

 

Leave a Comment