Poëzie is geen tekstschrijven


Poëzie heb ik altijd de meest fascinerende vorm van tekstschrijven gevonden. Ik mag het graag lezen, zonder te pretenderen dat ik de inhoud doorgrond. Gewoon lezen en open staan voor het gevoel dat de woorden oproepen. Op dezelfde manier waarop ik luister naar een lied in een mij onbekende taal. Meedeinen met het ritme, de klanken proeven en het gevoel laten bepalen of je het mooi vindt of niet.

Het uitgangspunt klopt misschien niet: poëzie is geen tekstschrijven. Gaat het bij tekstschrijven om het vertelde, een weergave van de gebeurtenissen, poëzie is de gebeurtenis. Voor mij is poëzie het gevoel dat het oproept – doet een gedicht mij niets, dan is het in ieder geval niet mijn poëzie. Maar misschien wel die van een ander.

Een gedicht redigeren
Hoe zou je als redacteur een gedicht redigeren? Ik kan er van alles bij bedenken, maar het lijkt me voor mij niet weggelegd. Mijn beperkingen kennende, het verhaal van de schoenmaker en de leest, richt ik me liever op het ‘echte’ tekstschrijven.
Maar gelukkig komt er soms een al dan niet geredigeerd gedicht voorbij waar ik erg blij van word:

Vries

Er zou voor ieder mens ergens een kamer moeten groeien:
één millimeter nieuwe ruimte

als rente voor elk waardevol voorbij
moment. Een vertrek om te vinden, te innen

wanneer je het aandurft er luid passen tellend door te gaan,
de oppervlakte te berekenen in damp

op het raam. En dat getal, ik zal het tijdens mijn bezoek
lezen noch na-

tellen alleen de vriesbloemen die het
uitwissen.

Ruth Lasters

 

Leave a Comment