De patiënt staat niet centraal


Ik wil als patiënt niet meer centraal staan. Centraal. In een wijde kring staan de zorgverleners en andere professionals om mij heen en beurtelings voeren ze het woord over mij. Af en toe werpt iemand een blik – van verstandhouding? – naar mij. Goede bedoelingen te over, maar hebben ze het gewenste effect? Met andere woorden: is de zorg voor de patiënt verbeterd, is de patiënt beter af?

Niet de patient maar de vraag centraal
Het uitgangspunt bij deze centrale patiënt is de vraag van de patiënt, vraaggestuurde zorg. Niet langer is het aanbod van de zorg bepalend voor de zorg die de patiënt krijgt, maar de vraag van de patiënt zelf. En die patiënt eist aandacht voor zijn individuele noden en wensen en maakt kritische keuzes. Dat vraagt niet alleen een andere houding van zorgverleners, ook wordt van patiënten verwacht dat ze steeds meer de regie nemen.

Samen naar de zorg kijken
En bij die regie hoort de patiënt dus niet centraal te staan. Kent u nog die oude leus? Liefde is niet elkaar aankijken maar samen dezelfde kant op kijken. Als we liefde vervangen door goede zorg, komen we al een stuk dichterbij het ideaal. Goede zorg is samen dezelfde kant op kijken. Samen. En dat begint met luisteren naar de patiënt.

Patients included
Gelukkig zijn hier steeds meer praktijkvoorbeelden van. Bijvoorbeeld een communicatietraining voor zorgverleners waarin patiënten gesprekken voeren met artsen en verpleegkundigen waardoor zij zich meer bewust worden van elkaars belevingswereld. Het idee is dat door de gesprekken zorgverleners de wensen van patiënten beter kunnen inschatten. Bijvoorbeeld een ziekenhuis dat een Patients Included Act opstelt: niet praten over maar met patiënten, die betalen uiteindelijk de rekening (in meer dan 1 opzicht).

Vertrekken bij de patiënt betekent samenwerken met de patiënt. Welkom in de wereld van e-health, met de e van empowering.

 

Leave a Comment